Μετά από δεκατρείς γύρους συνομιλιών οι οποίοι διάρκησαν δύο χρόνια διαπραγματεύσεων και αφού προηγήθηκε προσφυγή του Μαυρικίου στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (International Court of Justice) οι νεοαποικιοκράτες Βρετανοί κατέληξαν σε συμβιβασμό ο οποίος προβλέπει τη παραχώρηση κυριαρχίας του Συμπλέγματος των Νήσων Τσάγος με αντάλλαγμα την μακροχρόνια μίσθωση – για 99 έτη προς 165 εκατομμύρια στερλίνες ετησίως για τα τρία πρώτα χρόνια -της αεροπορικής βάσης Ντιέγκο Γκαρσία (Diego Garcia). Η σύμβαση μίσθωσης προβλέπει δικαίωμα ανανέωσης της. Οι σχετικές διαπραγματεύσεις είχαν αρχίσει το Νοέμβριο του 2022. Κατέληξαν φαινομενικά – όπως προκύπτει εκ των υστέρων – σε αίσιο τέλος με την συμφωνία παραχώρησης της κυριότητας των Νήσων από το ΗΒ στον Μαυρίκιο.

Μολαταύτα, η μεταβίβαση της κυριαρχίας παγοποιείται λόγω αντιρρήσεων του Ντόναλντ Τραμπ. Άνκαι υπό αδιάλειπτη Βρετανική κυριαρχία η αεροπορική βάση Ντιέγκο Γκαρσία χρησιμοποιείται από κοινού από Μεγάλη Βρετανία και ΗΠΑ από το 1966. Στα πλαίσια της ειδικής σχέσης ΗΒ-ΗΠΑ και παρά την άρνηση συμμετοχής του ΗΒ στις επιθέσεις κατά του Ιράν, το Λονδίνο επιτρέπει την χρήση της βάσης Ντιέγκο Γκαρσία στον εν εξελίξει πόλεμο της Ουάσιγκτον κατά του Ιράν, καλύπτοντας την άδεια χρήσης υπό τον μανδύα των ‘αμυντικών επιχειρήσεων’.

Τον περασμένο μήνα, και συγκεκριμένα στις 10 του Απρίλη, η Βρετανική κυβέρνηση παραδέχθηκε ότι πάγωσε την συμφωνία μεταβίβασης της κυριαρχίας του Αρχιπελάγους Τσάγος. Βρετανός κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε από την μια ότι:

Συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι η συμφωνία είναι ο καλύτερος τρόπος για να προστατεύσουμε το μακροπρόθεσμο μέλλον της βάσης.

Από την άλλη όμως πρόσθεσε ότι το Λονδίνο δεν προχωρά σε κινήσεις που δεν τυγχάνουν της έγκρισης της Ουάσιγκτον:

Aλλά πάντα λέμε ότι θα προχωρήσουμε με τη συμφωνία μόνο εάν έχει την υποστήριξη των ΗΠΑ.

Ο πρόεδρος Τραμπ, απρόβλεπτος, όπως πάντα, άλλαξε την στάση του μέσα σε λίγους μήνες. Τον περασμένο έτος όταν ο Βρετανός πρωθυπουργός Στάρμερ επισκέφθηκε τον Λευκό Οίκο, ο Τραμπ, ακολουθώντας την τοποθέτηση του State Department ενέκρινε την συμφωνία ΗΒ-Μαυρικίου. Επανέλαβε την ευαρέσκεια του τον Φεβρουάριο λέγοντας ήταν ‘η καλύτερη συμφωνία που μπορούσε ο Στάρμερ να πετύχει υπό τις περιστάσεις’.

Μέχρι τον Απρίλη ο απροσδόκητος Τραμπ επανήλθε λέγοντας ότι ο Στάρμερ «κάνει ένα μεγάλο λάθος» στην παραχώρηση της κυριαρχία των νησιών στον Μαυρίκιο με αντάλλαγμα να επιτραπεί στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν την αεροπορική τους βάση.

Ο Simon MacDonald, πρώην Γενικός Διευθυντής του Βρετανικού ΥΠΕΞ τοποθετήθηκε σε συνέντευξη του στο BBC: «Το Ηνωμένο Βασίλειο είχε δύο στόχους, ο ένας ήταν να συμμορφωθεί με το διεθνές δίκαιο και ο δεύτερος ήταν να ενισχύσει την σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες». «Όταν ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ανοιχτά εχθρικός, η κυβέρνηση πρέπει να το ξανασκεφτεί, επομένως αυτή η συμφωνία, αυτή η συνθήκη θα παγώσει προς το παρόν».

Βρηγχήθηκε, λοιπόν ο Θείος Σαμ, και ο Βρετανικός Λέων υπάκουσε στας εντολάς του.

Περιττό να υπογραμμίσουμε ότι η αμφιταλάντευση της Βρετανικής κυβέρνησης στο ζήτημα της βάσης Ντιέγκο Γκαρσία θα πρέπει να ληφθεί υπόψη στην χάραξη πολιτικής απέναντι στις Βρετανικές Βάσεις Κύπρου. Μια πρόσφατη μας συζήτηση με πολιτικούς αρχηγούς δεν μας πείθει ότι υπάρχει συγκροτημένο σχέδιο πολιτικής για επαναδιαπραγμάτευση του καθεστώτος τους …

Το Καζακστάν, ομοσπονδοποιημένο στην κρατική δομή της ΕΣΣΔ, χώρα της Κεντρικής Ασίας, υπέφερε επί σαράντα χρόνια (1949-89) από τις πυρηνικές δοκιμές της πάλαι πότε κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης. Η τότε Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Καζακστάν φιλοξενούσε, έκουσα άκουσα, στο Σεμιπαλατίνσκ, πεδίο δοκιμών πυρηνικών όπλων της Μόσχας. Το Σεμιπαλατίνσκ βρίσκεται στα βορειονατολικά της αχανούς χώρας: το Καζακστάν έχει έκταση εικοσαπλάσια αυτής της Ελλάδας. Είναι όμως χώρα αραιοκατοικημένη, με πληθυσμό γύρω στα είκοσι εκατομμύρια – διπλάσιο μόνο του αντίστοιχου Ελληνικού. Τα Ρωσικά εξακολουθούν να επικρατούν ως επίσημη γλώσσα (μαζί με τα Καζακστανικά) και γλώσσα συνεννόησης των εθνικών ομάδων της χώρας. Μολαταύτα η χώρα βρίσκεται σε μεταβατικό γλωσσικό στάδιο: το κυριλλικό αλφάβητο σταδιακά εγκαταλείπεται μέχρι την πλήρη κωδικοποίηση και επισημοποίηση της χρήσης του λατινικού. Η Ρωσική μειονότητα εξακολουθεί να αποτελεί το 17 τα εκατό του πληθυσμού.

Στα σαράντα χρόνια της μεταπολεμικής ΕΣΣΔ, το Πόλυγον, όπως το Πεδίο Δοκιμών Semipalatinsk στα βορειοανατολικά της χώρας ήταν γνωστό, γνώρισε 450 πυρηνικές δοκιμές, δηλαδή περίπου μία δοκιμή κάθε μήνα. Ο όγκος και η ένταση των πυρηνικών δοκιμών άφησαν σοβαρά σημάδια στη χώρα: σοβαρή περιβαλλοντική και ως εκ τούτου ανθρωπιστική καταστροφή. Για σκοπούς σύγκρισης αναφέρουμε ότι περισσότερες από 2.000 πυρηνικές δοκιμές έχουν πραγματοποιηθεί παγκοσμίως τα τελευταία 80 χρόνια. Αν και οι εκρήξεις ήταν στιγμιαίες, οι επιπτώσεις τους – στην ανθρώπινη ζωή, στο περιβάλλον και στη γεωπολιτική σταθερότητα – εξακολουθούν να επηρεάζουν γενιές. Οι δοκιμές αυτές συχνά πραγματοποιούνταν σε απομονωμένες περιοχές, όμως οι επιπτώσεις τους είναι κάθε άλλο παρά περιορισμένες.

Έχοντας πληρώσει βαρύ τίμημα στην ανθρωπο-περιβαλλοντική καταστροφή, μετά την ανεξαρτησία η Αστάνα οικιοθελώς αποποιήθηκε του πυρηνικού οπλοστασίου της χώρας – το τέταρτο μεγαλύτερο στον κόσμο – και έκλεισε το Πόλυγον.

Κατά τα τελευταία χρόνια η Αστάνα επιδεικνύει ηγετικό ρόλο στην προώθηση της απόσυρσης των πυρηνικών όπλων. Το 2023 προήδρευσε της Επιτροπής Αφοπλισμού του ΟΗΕ συντονίζοντας τον διάλογο για την αντιμετώπιση αναδυούμενων απειλών.

Αναμφισβήτητα, το τρέχον έτος αποτελεί χρονικό ορόσημο. Εν μέσω σοβαρών γεωπολιτικών αναταράξεων – μεσούντων των πολέμων στην Ουκρανία και στην Μέση Ανατολή – λαμβάνει χώραν εντός του μηνός στη Νέα Υόρκη η Διάσκεψη Αναθεώρησης της Συνθήκης Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Όπλων (Non Proliferation Treaty Review Conference 27 Απρίλη – 22 Μάη 2026).

Η Συνθήκη Μη Διάδοσης (ΣΜΔ) τέθηκε σε ισχύ το 1970. Μέχρι και σήμερα αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο στο παγκόσμιο νομικό καθεστώς μη εξάπλωσης των πυρηνικών. Έχουν προσχωρήσει σε αυτή 191 κράτη συμπεριλαμβανομένων της Κύπρου, της Ελλάδας και της Τουρκίας και των πέντε αναγνωρισμένων πυρηνικών δυνάμεων (Βρετανίας, Γαλλίας, Κίνας, ΗΠΑ και Ρωσίας). Τέσσερεις μη αναγνωριμένες πυρηνικές δυνάμεις δεν συμμετέχουν στην ΣΜΔ: Ισραήλ, Ινδία, Πακιστάν και Βόρεια Κορέα. Η τελευταία αποσύρθηκε απο την συνθήκη το 2003. Δεν συμμετέχει επίσης το Νότιο Σουδάν.

Πρέπει να τονισθεί ότι η ΣΜΔ βασίζεται σε τρεις ίσης σημασίας πυλώνες:

1. Πρόληψη της διάδοσης των πυρηνικών όπλων και της συναφούς τεχνολογίας.
2. Προώθηση της συνεργασίας στην ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας.
3. Επίτευξη παγκόσμιου πυρηνικού αφοπλισμού.

Στα πενήντα πέντε χρόνια της ισχύος της συνθήκης NPT τα αποτελέσματα είναι δυστυχώς απογοητευτικά: όχι μόνο οι πέντε αναγνωρισμένες πυρηνικές δυνάμεις δεν έλαβαν μέτρα για τον αφοπλισμό τους αλλά ο αριθμός των πυρηνικών δυνάμεων σχεδόν διπλασιάστηκε – σήμερα είναι εννιά.

Από πλευράς ισχύος έχουμε εκτιμήσεις για το 2024 που δείχνουν περίπου 12.500 ενεργά πυρηνικά όπλα παγκοσμίως, εκ των οποίων περίπου 3.700 είναι σε επιχειρησιακή ετοιμότητα. Στην πρωτοπορία της κούρσας των πυρηνικών εξοπλισμών βρίσκεται η Ρωσική Ομοσπονδία  με 5.900 πυρηνικά στην φαρέτρα της ακολουθούμενη από τις ΗΠΑ με περίπου 5.200. Τα υπόλοιπα επτά πυρηνικά κράτη έχουν μικρότερα οπολοστάσια με εκτιμώμενο αριθμό πυρηνικών κεφαλών ως εξής: Κίνα 500, Γαλλία 290, Ηνωμένο Βασίλειο 225, Πακιστάν 170–190, Ινδία 160–170, Ισραήλ 80–90, Βόρεια Κορέα 40–70.

Με μια αύξηση της τάξης του 11 τα εκατό σε σχέση με το 2023, οι εννιά πυρηνικές δυνάμεις υπολογίζεται ότι το 2024 δαπάνησαν 100 δις δολλάρια για το πυρηνικό τους οπλοστάσιο. Η εξοπλιστική αυτή δαπάνη είναι υπετριπλάσια του Κυπριακού ΑΕΠ ($30 δις). Η βραβευμένη με Νόμπελ Ειρήνης διεθνής ΜΚΟ ICAN σημειώνει ότι τα 42 δις από τα 100 δις επωφελήθηκαν συμβαλλόμενες μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες στα πλαίσια των πυρηνικών εξοπλιστικών προγραμμάτων.

Τον περασμένο μήνα, το Καζακστάν προήδρευσε της Τρίτης Συνεδρίας των Κρατών Μερών της Συνθήκης Απαγόρευσης των Πυρηνικών Όπλων. Την ίδια στιγμή, εν τη σοφία του, ο ΥΠΕΞ Κωνσταντίνος Κόμπος απαντώντας σε κοινοβουλευτική ερώτηση του ηγέτη των Κυπρίων Πρασίνων υπέδειξε ότι η λιλιπούτεια Κύπρος θα παραμείνει εκτός της ως άνω σύμβασης στο παρόν στάδιο. Καθόν χρόνο η ανησυχία του Κυπριακού πληθυσμού για την (κατά)χρήση των Βρετανικών Βάσεων από σειρά πυρηνικών δυνάμεων σίγουρα δεν μειώνεται.

Ενώ η Κύπρος σέρνεται από τις βουλές των πυρηνικών δυνάμεων, η Αστάνα πρωτοστατεί αν όχι στην εξάλειψη η οποία όντως φαίνεται χείμερα, στον δραστικό περιορισμό της πυρηνικής απειλής σε ένα μεταβαλλόμενο κόσμο ο οποίος γίνεται όλο και πιο επικίνδυνος με την έξαρση των περιφερειακών συγκρούσεων οι οποίες αποκτούν όλοένα και περισσότερο παγκόσμιο χαρακτήρα.

*Ο Δρ Γιώργος Λεβέντης, Διευθυντής του International Security Forum Κύπρου, συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο Ειδημόνων για την Μη Διάδοση των Όπλων Μαζικής Καταστροφής.

Θα ήθελα να σταθώ στο τελευταίο σημείο. Μια σχετικά πρόσφατη σημαντική εξέλιξη στις διμερείς σχέσεις Μεγάλης Βρετανίας και Μαυρικίου άπτεται και της περίπτωσης των διμερών σχέσεων Μεγάλης Βρετανίας και Κύπρου νοουμένου ότι η πρώτη κατέχει τρία τα εκατό του εδάφους της νήσου υπό το καθεστώς «Κυριάρχων Περιοχών Βάσεων» αλλά και σειρά άλλων περιοχών διακατοχής εντός της επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας – σημαντικότερη εκ των οποίων είναι η περίκλειστη με συρματόπλεγμα κορυφή του Ολύμπου προστατεύουσα πανίσχυρα Βρετανικά συστήματα παρακολούθησης τηλεπικοινωνίων με εμβέλεια μέχρι τα Ουράλια όρη. Η σημαντική αυτή εξέλιξη αφορά στην Μεταβίβαση Κυριαρχίας των Νήσων του Αρχιπελάγους Τσάγος από το Ηνωμένο Βασίλειο στο κράτος του Μαυρικίου. Το κοινό ανακοινωθέν της διμερούς πολιτικής συμφωνίας εκδώθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2024.

Μετά από έντεκα γύρους διμερών συνομιλιών εντός δύο ετών διαπραγματεύσεων και αφού προηγήθηκε προσφυγή του Μαυρικίου στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, το Λονδίνο αναγκάστηκε σε συμβιβασμό: παραχώρησε κυριαρχία του Συμπλέγματος των Νήσων Τσάγος με αντάλλαγμα την μακροχρόνια μίσθωση, για 99 έτη, της βάσης Ντιέγκο Γκαρσία (Diego Garcia). Η σύμβαση μίσθωσης προβλέπει δικαίωμα ανανέωσης της. Οι σχετικές διαπραγματεύσεις άρχισαν το Νοέμβριο του 2022 και κατέληξαν σε αίσιο τέλος με την συμφωνία αποχώρησης των Βρετανών στα μέσα του παρελθόντος έτους.

Το κείμενο της τελικής συμφωνίας υπεγράφη μεταξύ του Βρετανού πρωθυπουργού Keir Starmer και του πρωθυπουργού του Μαυρικίου Navin Ramgoolam στις 22 Μαϊου του 2025. Δημοσιεύματα του Βρετανικού Τύπου αναφέρουν ότι η μίσθωση κοστίζει στο Λονδίνο 101 εκατομμύρια στερλίνες (117 εκ. Ευρώ) ετησίως.

Κακά τα ψέματα, τόσο η αεροπορική βάση Ντιέγκο Γκαρσία όσο και η αεροπορική βάση Ακρωτηρίου χρησιμοποιούνται από κοινού από τους Αγγλοαμερικανούς ως ορμητήρια στην επίθεση κατά του Ιρανικού καθεστώτος. Ο Μαυρίκιος, ένα αδύναμο κράτος στη μέση του πουθενά λαμβάνει ήδη 117 εκ ευρώ ετησίως. Τι αποκομίζει η Κυπριακή Δημοκρατία, πλήρες κράτος μέλος και προεδρεύουσα της ΕΕ από αυτό τον επικίνδυνο Αγγλοαμερικανικό τυχοδιωκτισμό; Δεν είδαμε άλλο όφελος εκτός από την διασπορά ανησυχίας και πανικού στους κατοίκους Ακρωτηρίου και των γειτονικών κοινοτήτων. Κανένα αντισταθμιστικό όφελος για τον Κυπριακό Λαό.

Συμπεράσματα

Πρώτον, η πρόσφατη συμφωνία ΗΒ-Μαυρικίου για επανένταξη του Αρχιπελάγους Τσάγος (Νότιος Ινδικός Ωκεανός, ανατολικά των Σεϋχελλών) στο κράτος του Μαυρικίου καταδεικνύει ότι οι δεκατέσσερεις Βρετανικές Υπερπόντιες Κτήσεις (ΒΥΚΤΗ), μία εκ των οποίων είναι οι Βρετανικές Βάσεις Κύπρου, τελούν υπό καθεστώς διεθνούς αμφισβήτησης της κυριαρχίας τους. Το κεφάλαιο της πλήρους αποαποικιοποίησης των Βρετανικών Υπερπόντιων Κτήσεων παραμένει ανοικτό. Είναι διαπραγματεύσιμο.

Οι ΒΥΚΤΗ είναι κατάλοιπα της Αποικιοκρατικής Βρετανικής Αυτοκρατορίας. (Mέχρι το 1981 τα εδάφη αυτά ήταν γνωστά ως Αποικίες του Στέμματος. Αποικία του Βρετανικού Στέμματος είχε ανακηρυχθεί και η Κύπρος το 1925). Σήμερα, οι ΒΥΚΤΗ έχουν κατά προσέγγιση έκταση 1.727.570 τ.χλμ. Καλύπτουν δηλαδή περισσότερο από επταπλάσια έκταση αυτής του Ηνωμένου Βασιλείου (Βρετανίας και Βόρειας Ιρλανδίας) η οποία είναι 244,000 τ.χλμ. Μεγαλύτερη εξ αυτών, η Ανταρκτική.

Δεύτερον, η πολιτική της ΚΔ απέναντι στο κεφαλαιώδες ζήτημα της ατελούς αποαποικιοποίησης το οποίο μας αφορά άμεσα, μόνο σπασμωδική, αποσπασματική και ως εκ τούτου άτσαλη και αδύναμη μπορεί να χαρακτηριστεί.

Επτά χρόνια πέρασαν από την απόφαση ορόσημο του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Στις 25 Φεβρουαρίου 2019, η Χάγη γνωμοδότησε απεριφράστως ότι κατά τον χρόνο της αποσύνδεσής του από τον Μαυρίκιο (1968),  το αρχιπέλαγος Τσάγος ήταν σαφώς αναπόσπαστο μέρος αυτής της μη αυτοδιοικούμενης περιοχής και ότι η αποκοπή δεν βασιζόταν στην ελεύθερη και γνήσια έκφραση της βούλησης του ενδιαφερόμενου λαού. Η Λευκωσία έστειλε στην Χάγη τον τότε Γενικό Εισαγγελέα ο οποίος έλαβε μέρος στην ακροαματική διαδικασία (3-6 Σεπτεμβρίου 2018). Φυσικά πήρε το μέρος του Μαυρικίου.

Από τότε η Κυπριακή κυβέρνηση ουδέν έπραξε για να εξασφαλίσει το συμφέρον αυτού του λαού που κατοικά σ’αυτή τη γη, καθ’ ην στιγμήν η ίδια η Βρετανία κάμπτεται και πληρώνει τους Μαυρίκιους αλλά όχι τους Κυπρίους …

On February 28, the United States and Israel launched military strikes on Iran because of the parties’ fears that Iran possesses nuclear weapons that would threaten America’s allies and US national security. Article 2 (4) of the UN Charter prohibits the threat or use of force against other states. Such actions contradict the principle of respect for the sovereignty of states and non-interference in their
internal affairs. Clearly, the UN Charter disallows aggression.

This article highlights the effectiveness of China’s diplomatic efforts to de-escalate in order to preserve regional peace and
security. In this context, it is necessary to examine the effectiveness of achieving the goals of this diplomacy, which is a set of initiatives aimed at achieving sustainable peace and development for all without exception on the basis of living and common destiny. It is effectively linked to compliance with international law, the UN Charter and resolutions of international legitimacy within the framework of consensus.

The success of China’s diplomatic efforts and objectives in the Middle East region depends on the extent to which the regional actors cooperate with those efforts. In this context, the commitment to the effectiveness and governance of the international system in accordance with international law and the UN Charter is the compass of this dialogue.

In particular, the objectives of Chinese diplomacy are clearly defined and the directions are closely and firmly linked to what is stated by the law and international consensus, it emphasizes the need for dialogue and consultation to resolve any dispute by peaceful means; the rejection of the use of force in order to enhance influence, control or support allies at the expense of other parties.

On the other hand, the absence of a diplomatic solution and the failure of the current Chinese
diplomatic efforts to de-escalate the situation will be a prelude to the collapse of the entire international
system. In such a case, the Law of the Jungle will prevail, and then the region will witness more wars and conflicts that portend a total war whose end would be unpredictable.

The reason for this is that America and Israel are seeking to form allies in more than one place in order to provide support in various ways. If this happens, the future scenarios for the effectiveness of international relations will be ambiguous, then the prospects and
the future role of the UN Security Council as mandated by the UN Charter to protect the sovereignty of states, the security of citizens and their national gains will end up in sustainable deficit.

In this context, I firmly believe that the US, Israel and their Western allies have become firmly convinced of the need to build alliances, reshaping the region in line with their interests. For them this is an opportunity to reshape the international system in accordance with theirwishes, and to evade international legal obligations regarding the resolution of outstanding issues regionally and internationally, foremost of which is the resolution of the Palestinian issue.

Therefore, today’s situation requires active and balanced States. The Middle East region needs to cooperate seriously and responsibly with the efforts of Chinese diplomacy in order to achieve its goals, Namely, to stop the war and protect the security and sovereignty of states and the lives of citizens and their national gains, far from any bets on the American or Israeli side and their Western allies. Especially as the latter aim at more destruction in this region and the failure of sustainable development plans, and the aggravation of internal conflicts in order to hit the sovereignty and security of states, and also to control citizens, plunder their goods and destroy their national gains, thereby achieving their central goals by further embodying colonialism and strengthening control and influence in the expansion of one state at the expense of other peoples and states.

China alone cannot offer a magic solution to address the current Middle East destruction and bloodshed. China’s diplomacy stems from a culture of tolerance and coexistence and rejection of aggression or interference in the affairs of others. It is aimed at cooperation to
reach common good. Beijing offers initiatives and ideas that fit into the international system and the spirit of the UN Charter, based on equal rights for all member states.

The success of well-meaning Chinese endeavors means good and victory for all, stopping wars, protecting people’s lives and property, respecting the sovereignty and security of states, and achieving sustainable peace and development for all without exception on the basis of mutual respect.

Το ημερολόγιο έδειχνε Πέντε του Δεκέμβρη, το έτος 2024, εσπερινός του Αγίου Νικολάου στον ομώνυμο ναό στον Λυκαβηττό. Πώς περνά ο καιρός, πάει ένας ολόκληρος χρόνος … Συνάμα με τες ευχές μου για την ονομαστική του εορτή ενεχειρώ  στο Νίκο της διαρκούσης Προεδρίας ένα προσωπικό εμπιστευτικό υπόμνημα. Περί εξωτερικής πολιτικής. Αναφέρομαι σε ανέξοδους τρόπους ενίσχυσης του διεθνούς κύρους της κολοβής μας δημοκρατίας κτίζοντας σε διεθνείς πρωτοβουλίες της ανένταχτης – κομματικώς ομιλούντες – ταπεινότητας μου. Ένα κράτος κολοβό, όχι μόνο λόγω Τουρκικής κατοχής στον βορρά και Βρετανικής επικυριαρχίας στο νότο αλλά επιπροσθέτως από την αβελτηρία των ταγών αυτής. Ο Νίκος μού χαμογελά και ευχαριστεί.

Μια κουτσουλιά τόπος είμαστε. Πέντε μέρες αργότερα τον συναντώ εκ νέου στην διχοτομημένη πρωτεύουσα. Εκδήλωση διεθνούς κοινωνικού χαρακτήρα. Έχοντας γνώση της προτίμησης του στην αμεσότητα του ενικού και της πολύχρονης μας, αν και άκαρπης γνωριμίας – σίγουρα όχι λόγω δικής μου υπαιτιότητάς – χαιρετώ, ερωτώντας τον: «Νίκο τι θα πράξεις; Τα όσα σού προτείνω είναι προς δικό σου συμφέρον και του διεθνούς μας κύρους πάνω από όλα». Με ύφος απόλυτης σιγουριάς και εμπιστοσύνης μού απαντά κοφτά:

«Είπα του Κόμπου να σε δει…»

Επιτρέψτε μου να συνεχίσω την αφήγηση σε ύφος λαϊκό, κατ’ εικόνα και ομοίωση του Προεδρικού ύφους. Ο Κόμπος με … γκαστρώνει για ένα … εννιάμηνο. Η κύηση οδηγεί τελικά την συνάντηση μας στις 19 του Αυγούστου στο Υπουργείο. Παρατώ την επιστημοσύνη και την συγγραφή στη Βρετανική Βιβλιοθήκη (Λονδίνο, εννοείται) για χάρη της. Καταφθάνω στον ατημέλητο κήπο του κτιρίου του Υπουργείου. Ανεβαίνω με βάση το πρωτόκολλο στο γραφείο Υπουργού με συνοδεία νεαρού διπλωμάτη.

Το αποτέλεσμα της πολυπόθητης συνάντησης; Σκέτο … ανεμογκάστρι!

Πέραν της γλαφυρότητας και της χαριτολογημένης αφήγησης, η ουσία είναι πραγματικά δύσπεπτη. Ο Κόμπος φτάνει στο χτένι. Δεν θα ήταν δυνατό να κρατώ μέσα μου αυτόν τον Κόμπο … για χρόνια. Για να έχω ήσυχη την συνείδηση μου απέναντι στους ενενηντάχρονους γονείς, που με ανάθρεψαν με ιδανικά και αξίες, με σεβασμό στην πολυετή πορεία μου στα διεθνή ιδρύματα, κρίνω ότι οφείλω να εκθέσω σοβαρότατα ατοπήματα στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής. Εξηγούμαι:

Βιέννη, Δεκέμβρης 2024. Οργανισμός για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη – ΟΑΣΕ.  Σύνοδος ΥΠΕΞ των συμμετεχόντων κρατών. Θέμα: Εκλογή νέου Γενικού Γραμματέα του Οργανισμού. Βαρύτατη η ευθύνη του Κωνσταντίνου Κόμπου: συναίνεσε αμαχητί στην εκλογή του Τούρκου βετεράνου διπλωμάτη Σινιρλίογλου στην κορυφή της ηγετικής πυραμίδας του μοναδικού πολυμερούς Ευρασιατικού Οργανισμού Ασφάλειας. Είναι η πρώτη φορά που εκλέγεται Τούρκος στην ηγεσία ΟΑΣΕ για τριετή θητεία. Με την σύμφωνο γνώμη του Κόμπου. Ο καθένας μπορεί να ανατρέξει στο διαδίκτυο και να μάθει ποιος είναι ο Feridun Sinirlioglu …

Χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα! Εκλογή του Τούρκου Εν Λευκώ!

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια μου να λύσω τον επί χρόνια Άλυτο … Κόμπο υπέδειξα ότι είμαι εγκεκριμένος διαμεσολαβητής ΟΑΣΕ εδώ και μια δεκαετία, αποφοιτήσας της Διπλωματικής του Ακαδημίας προ εικοσαετίας (2003). Μολαταύτα ουδέποτε κλήθηκα σε αποστολή του Οργανισμού. Το γεγονός αυτό και μόνο οφείλεται στην ανεπάρκεια και αναποτελεσματικότητα του Υπουργείου των Εξω … φρενικών. Πού είναι το Γραφείο Προώθησης των Κυπρίων Ειδημόνων για Πρόσληψη στους Διεθνείς Οργανισμούς; Άλυτος Κόμπος! Πόσο μακριά θα φτάσεις με τους έξι άξονες της εξωτερικής πολιτικής; Και δεκάξι να ΄χεις αν δεν έχεις τους ανθρώπους σου στους διεθνείς οργανισμούς, πως θα ασκήσεις επιρροή; Εκατό τριάντα δύο εκατομμύρια ευρώ σού εγκρίνει η Βουλή για το Υπουργείο ετησίως, δεν μπορείς να διαθέσεις δύο, να παλέψεις τον διορισμό Κυπρίων προσοντούχων;

Αλλά είπαμε, χρόνια τώρα, συσκέψεις και συναντήσεις και ανεμογκάστρι! Υπέβαλα στο νεαρότερο Κωνσταντίνο Κόμπο ότι όφειλε στα πλαίσια της υπηρεσίας του προς αυτό το ημι-κατεχόμενο από την Τουρκία κράτος, να εξαργυρώσει τουλάχιστον την συναίνεση του στην εκλογή Σινιρλίογλου, με απτό αντάλλαγμα: την τοποθέτηση μου σε σημαίνουσα – τη βάσει προσόντων και αποφοίτησης της Διπλωματικής Ακαδημίας Βιέννης – θέση στη Γραμματεία ΟΑΣΕ, σφήνα στον Τούρκο διπλωμάτη. Εφόσον η συναίνεση του ήτο μονόδρομος, όπως διατεινόταν. Αυτό επέβαλλε η εξυπηρέτηση των Κυπριακών συμφερόντων. Αντ’ αυτού επέλεξε το μηδενικό για την Κύπρο αποτέλεσμα αφού η Άγκυρα μπλόκαρε την υποψηφιότητα του για την προεδρία του 2026 … Εύγε Άλυτε Κόμπε!

Είκοσι δύο χρόνια στην  αίθουσα αναμονής για μια θέση στον ΟΑΣΕ, κτίζω διεθνείς διασυνδέσεις για την Κύπρο μας  με έξοδα από την τσέπη μου. Σε διηπειρωτικές διαδρομές που με βρίσκουν από το Τόκιο μέχρι το Μπουένος Άιρες. Σε πέραν των εξήντα χωρών …

Ουδέν έπραξεν ο Κόμπος! Θέτοντας το σε πρώην υπουργό, μού  υπέδειξε με νόημα: Ουδείς πράττει ουδέν!

The 2025 EU Non-Proliferation & Disarmament Conference was organised by the Istituto Affari Internazionali (IAI) of Rome. Remarkably, this year, the IAI celebrates its 60^th anniversary of existence. The Istituto Affari Internazionali (IAI), an important think tank in Italy focused on international affairs, receives funding primarily from the Italian government through various budgetary allocations. As of 2025, its annual funding from the Italian state is approximately €4.2 million.

In sharp contrast, the International Security Forum Cyprus has, in the seventeen years of its operation, received zero funding from the Cypriot government. Nevertheless, ISF raises the security and foreign policy-oriented research flag of the Republic of Cyprus where there is no presence otherwise.

The Brussels EU Disarmament Conference is the annual flagship event that brings together experts from governments, international organizations and research institutions worldwide to discuss all aspects of the EU’s non-proliferation and disarmament agenda. Invariably, this agenda, includes arms control, chemical, biological and nuclear weapons, space security and emerging technologies. Over two days, participants engaged in open and substantive discussions aimed at advancing global non-proliferation and disarmament objectives. The Conference also seeks to support the implementation of the EU Strategic Compass. It formulates policy recommendations to strengthen the EU’s role in these fields.

As these lines are drawn the 20th Central Committee of the Communist Party of China sits in its fourth plenary session (20-23 October 2025). Beijing’s brand of diplomacy has made extensive achievements in the process of reform and opening up despite the tangled and complex domestic and international situations.

It has earnestly sought to achieve progress through stability, promote reform through openness, and raise the capacity of openness to expand international cooperation. China’s diplomacy also pursues an unparalleled “firm and resolute” independent peaceful policy, and pushes to build a community of common destiny based on respect and application of common values. Therefore, Chinese diplomacy has put forward the four global initiatives namely development, security, civilization, and governance with the aim of achieving international multilateralism on the basis of fairness and justice and respect for the rights and sovereignty of all countries to achieve peace and sustainable development.

Hence, it is necessary to pay attention to reform and openness by uniting efforts, mobilizing forces, achieving progress in all seriousness and vitality, and then completing the construction of a modern and strong system.

The Importance of Success of Chinese diplomacy

Beijing put forward a set of initiatives and ideas that are in harmony with the spirit and aspirations of international law to resolve most international issues. The importance of this lies in the reconsideration of the current international system to work on a sound and just basis, doing away from strengthening the control of one or some parties over the international decision-making process in order to achieve special interests, or reduce respect for the sovereignty and rights of states or interfere in their internal affairs of others. For China every state is equal under the international law in rights and duties.

Chinese diplomacy has come through with a series of initiatives towards the most outstanding international issues. These initiatives offer actual solutions in line with local and international aspirations and laws. Beijing did not impose solutions in order to build alliances against any party, nor did it seek to compliment one party at the expense of the rights of others. China’s aim has been of one of re-activating international institutions to resolve fundamental issues. The absence of multilateralism in international governance means the formation of groups and alliances in order to strengthen control away from the Rule of Law, Justice and international consensus.

Therefore, the importance of supporting the success of the goals and principles of Chinese diplomacy is a collective responsibility that everyone bears by cooperating with China to solve vital international issues, especially since the success of the goals of that diplomacy concerns not only the Chinese, but also others with the goal of achieving sustainable peace and development. The world is going through complex challenges and circumstances, and this requires strengthening cooperation and joint action from all parties in order to achieve collective and common benefit in maintaining international peace and security, as well as sustaining the effectiveness of the two international covenants on human rights in 1976, the International Covenant on civil and political rights and the International Covenant on economic, social and cultural rights.

2013: Landmark Year: Belt and Road is Launched

In 2013, Chinese President Xi Jinping launched the Belt and Road Initiative, which the Chinese leadership considers a successful attempt to strengthen regional and international communication to embrace a more stable, open and prosperous future on the basis of equality among all without exception, based on mutual respect and benefit. Between 2021-2025, Chinese President Xi Jinping also launched the Four Global Initiatives for:

1.Development 2. Security 3. Civilization 4. Governance  

in order to collectively confirm that all of humanity has a historic opportunity to promote unity, sustainable cooperation, human solidarity, and civilized exchanges.

Accordingly, Chinese diplomacy is seeking to support and strengthen the work of the United Nations to be more effective to solve various international core issues. Multilateralism is at the core of Beijing’s foreign and security policy.

Effectiveness of Chinese diplomacy in the international system

The United Nations Organization was founded in 1945 after the Second World War. The Charter of the United Nations specified that the purpose of its establishment is to protect international peace and security, and the development of international relations between states on the basis of mutual respect for all regardless of the size, wealth and power of each state, as well as respect for the principle of equal rights. In this context, Chinese diplomacy aims to strengthen the role and status of the international system by emphasizing the international consensus. In Beijing’s frame of mind domination by any strong member state must be ruled out.

The Middle East region has been living in a state of instability as a result of the continued absence of a solution to the Palestinian issue, eroding international peace and security.

The root cause of the ME instability is the disregard of influential countries to abide by international law. Chinese diplomacy seeks through effective cooperation with the countries of the region to promote Arab and regional unity and solidarity in order to arrive at inclusive stability and prosperity.

The Global Governance Initiative, recently launched by President Xi Jinping, coinciding with the anniversary of Victory Day in September 2025, emphasizes the importance of the governance of the international system to be more powerful and effective in solving all international issues. Salient among these is the governance of the Middle East through the resolution of its outstanding issues.

Primary task is to address the Palestinian issue on the basis of justice, equity and the rule of international law. This is the only way to achieve security therefore peace, stability and prosperity.

The Workshop of Young Researchers on Xi Jinping Thought on Diplomacy was held at the Songjiang campus of SISU on 30 September 2025. The conference was organised by the School of International Relations and Public Affairs (SIRPA) of SISU and the Study Center on Diplomacy of the Shanghai Universities.

Professor Yang Jiemian, former president of the Shanghai Association of International Relations and Chairman of the Academic Advisory Committee of the Shanghai Institutes of International Studies, delivered a keynote address entitled My vision of the Systematic Construction and Academic Interpretation of Xi Jinping’s Diplomatic Thought.

The workshop was attended by young SIRPA graduates, as well as current graduate students keenly interested in mainstream theoretical research. Participating graduate students came from no less than eight country wide institutions as follows:

Shanghai Jiao Tong University

East China Normal University

Shanghai Academy of Social Sciences

Shanghai Institute of International Studies

Jiangsu University

Jiaxing University

Tongling University

Gansu University of Political Science and Law.

The workshop was chaired by Professor Guo Shu Yong, Party General-Secretary of SIPRA at SISU, and the leading expert of the Xi Jinping Thought Institute of Diplomacy. Professor Chang Can from the Department of research results and platform management of the Research Office at SISU, and Professor Liang Kun, Director of the Institute’s Office, also shared their practical experiences.

In his closing speech, Professor Guo praised the brilliant speeches delivered by the graduates, noting that the Chinese Communist Party committee of SISU, the university leadership, and its bodies attach great importance to academic research of Xi Jinping’s Diplomatic Thought, the practice of the “three progressions”.

Co-Authors: Dr. Morris Mottale & Dr. Yiorghos Leventis

At the end of the Cold War, in Washington and Western Europe there was a consensus that a new world order was coming around. Overlooked was the fact that an Islamic revolution in Iran led by an octogenarian Ayatollah brought a series of upheavals in the Islamic world that saw radical terrorism, revolutions in Africa, and civil wars that continue to this day. These events were capped years later by conflicts in Iraq, Syria, Lebanon, North Africa, and Sub Saharan Africa and eventually a radical Islamic takeover in Afghanistan. In short, the end of the Cold War brought an endless list of conflicts of which the two outstanding ones are the war in Ukraine and the war within the Gaza Strip. There are at least fifty other wars in Africa and Asia but they do not make the news, including conflicts in Somalia, Central Africa Republic, Ethiopia, Sudan, Southern Sudan, and The Republic of Congo among many others.

The preeminence of international news networks such as CNN and the BBC along with social media brings the focus solely on the Arab-Israeli conflict and American politics. By the year 2000, there was a consensus that the new International System would see antagonism between China and the United States. By 2025, Chinese commercial trade preeminence was challenging the European Union and the North American free trade area. From 2000 onward, the Chinese set out to create a new economic block known as BRICS which is composed of Brazil, Russia, India, China, and South Africa, and by 2025 they included Egypt, Ethiopia, the UAE, Iran, and Saudi Arabia. The direct challenge to the US in many areas of the International System began with the challenge that Radical Islam, shaped and manipulated by the Ayatollah, posed against the US, France, and Great Britain. The outstanding tool for Islamic expansion was the Arab-Israeli conflict and more specifically the Palestinian issue. Within a few years of the establishment of what appeared to be peace treaties between Israel and some of its neighbors (Abraham Accords), the Islamic world and the Global South saw antagonism to the existence of the Jewish state, with regional conflicts in which conflicting parties took sides in the Arab-Israeli conflict. Interestingly, the same parties, with some exceptions including India, are also members of BRICS.

The preeminence of the United States – however much challenged by China, Russia, and Iran – did not decrease the importance of the United States presidential elections of 2024. For the world, the US election was bound to be a defining moment in international politics, regardless of the outcome. The outstanding elements in the International System are the resentment and imitation of American cultural trends, including US mass media. What passes for American soft power is affirmative action and the woke ideology. The US stands out as an agent of cultural change. The anti-women movement in Islamic society has been influenced by the globalization of American culture and the preeminent role of women in American and European society. Misogyny has become a political ideology in the Islamic world. The competition between the major powers is compounded by the rise of new technologies, shaped by electronic communication, artificial intelligence, and cyber technology.

In 2013, China proposed changes to global currency to bypass, if not outright abolish the US Dollar. The original BRIC group was dubbed very loosely the “BRICS,” including Brazil, China, Russia, India, and South Africa. In time, other countries also joined. Venezuela and Turkey are seeking entry to the trade group, which has gained momentum.

The official members of the Shanghai Cooperation Organization are primarily Asian, Arabic and nations within the former Soviet Union, but growing interest across the Middle East and South America is notable. In 2004, the SCO officially established relations with the United Nations as an observer, in addition to other international bodies.

Two principle international conflicts, the Gaza War and Ukraine, along with conflicts in Africa and Asia have sped up the process of this new world order, where the Anglo-American ideal of a rule-based system is being challenged on the grounds that it is fundamentally pro-American, pro-Liberal, and pro-Capitalist. The rise of conflicts within the Islamic world and the widespread anti-Israeli, anti-Jewish and anti-Semitic positions of many countries from Latin America to Asia to Africa are adding another dimension to this new world order yet to come.

Rise of Islamic Politics in the West

The rise of Islamic politics in France, Germany, Belgium, Holland, Canada the United States and the United Kingdom has influenced domestic electoral politics. In Europe, for example, the rise of the so-called extremist parties like AfD (Alternative for Germany) or the Rassemblement National in France have given new weight to the idea that liberal democratic order, which has characterized the development of Western Europe and America in the post-war period, is not accepted by large portions of the population. Similar trends are evident across Europe, with the rise of Vox from Spain, 5 Stelle in Italy, and BNP in the United Kingdom.

Speaking of the latter, let’s take a closer statistical look at the upsurge of Islamic politics in the UK. There is an array of hard political facts: Muslims count for four million in a total population of 66 million in the UK. Yet they elect Muslim mayors in no less than nine major urban centres in the country, including the mayor of the capital, London, of the second largest city Birmingham and of the world-renowned liberal university city of Oxford. The other six Muslim-led municipalities are: Blackburn, Leeds, Luton, Oldham, Rochdale, Sheffield. There are now 3,000 mosques, (one mosque per 80 square kilometres roughly) 130 Sharia Courts and 50 Sharia councils in the UK. Seventy-eight per cent of Muslim women do not work and receive state support, 63 per cent of British Muslims are out of work and receive state support. UK Muslim families on the receiving end of state support and free accommodation have on average six to eight children. Every school in good old Christian England is required to teach about Islam. Under such circumstances, guess which is the most common name given to British boys nowadays. You guessed right: it is Mohammed!

Greece: Demographic Collapse

At the other end of the Old Continent, Greece, an ancient nation reborn in 1830, lying at the southeastern fringes of the European Union, has been in deep trouble for the past two decades. Endemic corruption and leadership incompetence brought up mounting external foreign debt. Greece’s government debt hovers around 160 per cent of the GDP. The country’s economic woes are compounded by the hordes of irregular migrants. Periodically, vulnerable segments of Hellas’ 15,000 kilometres long coastline get awash with hundreds of mainly sub-Saharan and Middle Eastern unsolicited destitute visitors. The Hellenic Republic currently hosts a large number of immigrants accounting for over a million or approximately ten per cent of the total population, a considerable proportion of whom are Muslim. Pew Research and other international reports estimate there are 520,000 additional Muslims in Greece who are refugees, regular or irregular migrants, or asylum‑seekers. This number is in addition to the indigenous recognized Muslim minority in Western Thrace numbering around 140,000 people. Sharia law applies for this minority, which enjoys a special status in terms of religious and cultural rights, in derogation to the Hellenic Civil Law, in compliance with the Treaty of Lausanne of 1923 governing its status.

Greece’s Muslim immigrants are in the most part Albanians (over 0.4 million) who are not particularly devout Muslims given their socialization for over 50 years in a totalitarian communist regime banning religion. In fact, a number of them, in their everyday life, adopt Greek names – either ancient or modern.

However, what should be underlined, is that the rise in the incoming Muslim population in the Hellenic Republic comes on the sharp backdrop of the flight of an impoverished indigenous Greek Orthodox population. Young Greeks are forced to become economic migrants themselves in the more affluent countries of the northern tier of the EU, the UK, the US and Canada. A rough total figure of migrant Greeks for the first quarter of the 21st century is estimated to be around 1.3 to 1.5 million! This is definitely a generation lost for the country. Brain drainage ad nauseum.

To make things worse, Greek birth rates are falling rapidly. Though a small nation, or perhaps because of this, the sharp demographic decline of Greece, has not escaped the attention of Elon Musk. The flamboyant billionaire businessman reposted, on 2 September 2025, an article that reported over 700 schools in Greece were closing due to falling student numbers. He captioned the post: “The death of Greece.” The actual number of Greek schools shutting down because of failing to reach the threshold of fifteen pupils is 721. Conclusively, in the first quarter of the current century, the Hellenic Republic lost well over a million of highly qualified young Greeks only to be replaced by half a million of unskilled Muslim immigrants.

Development of communication technology, social media

The causes of such new developments have to be found in the development of communication technology and what we used to call rising expectations, which characterized the study of development in the 50s and 60s. Social media and international visual communications have fueled rising expectations in the 21^st century. This New World Order has also been characterized by large numbers of so called “illegal” immigrants from Africa, Asia, and Latin America moving to North America or into Western Europe.

In the case of Germany, for example, the growth of “extremist” parties has been fueled by the presence of illegal immigrants and the ease with which the German government has allowed real and imaginary refugees to move and enjoy the benefits of a welfare society in Germany under Angela Merkel. In fact, by September 2024, Germany had imposed passport controls on its borders, irritating some of its neighbors because this policy is against the idea of an integrated, borderless Europe. Both in Europe and North America, the rise of Chinese exports and the decline of local industries, ranging from the car industry to chemicals and steel, has led the traditional working classes to support nationalist and protectionist parties. American elections have seen both parties talking about protecting American industry. This also seems to be the case in Canada.

This new world order has also been propelled by the so-called “Woke Business,” the rise of racial identification, which has added to racial and identity politics all over the world. In Islamic countries, ranging from Pakistan to North and West Africa, this has meant the persecution of Christians and Jews, to the extent that women who do not wear the hijab face persecution. Paradoxically, Islamic society is also being threatened by radical Islamic societies. Al Qaida and violent subversive groups are propagating across Africa and Asia.

Leadership in Western Europe and North America has sometime faced this issue in response to radical terrorism such as 9/11 and Bataclan. More immediate political concerns and challenges see democratic political systems concentrating on jobs, education, human rights, immigration and, last but not least, climate change. Historically, from the Napoleonic period onward, world orders and balances of power never lasted more than a generation. For example, the Peace of Versailles world order lasted twenty years. The Cold War order in Europe lasted from 1947 to 1989. The relative peace that followed the fall of the Soviet Union lasted fifteen years at most, as NATO expanded into Eastern Europe and the rise of a new Russia set off a renewed arms race and added more weight to the developing BRICS.

The spectacular victory of the Ayatollahs in the Middle East and the rise of radical Shiite politics saw Iran waging ideological and international antagonism against Israel. This was historically due to the fact that Ayatollah Khomeini and his followers were violently opposed to the existence of a Jewish state and Zionism. The war in Gaza, while carried out by Hamas, has been instigated and pushed by the Ayatollahs of Iran, unhinging any attempt by the United States and Europe to bring some degree of a peaceful order in the Middle East.

An interesting facet of this new world order was how India, China, and even some Islamic countries such as the United Arab Emirates became interested in a race to the moon. The increasing competition for status and prestige saw an explosion of international sports. Countries such as Saudi Arabia and Qatar bought themselves international competitions and famous European players to attempt a change in global perspective towards them, with mixed success.

One approach to studying these new developments would focus on the idea of cultural and political resentment by non-European countries, which for the last two centuries have seen France, Britain and the United States shaping the international order and cultural and political values, ranging from the status of women to economic protectionism and the assertion of secular Euro-American values. For example, the decline of Indian socialism has meant the rise of a new Indian identity which focuses on Hinduism, and the reassertion of Indian heritage against Islam, creating further violent conflict with Pakistan. Cultural trends from the United States, such as radical feminism, transgenderism, the acceptance of homosexuality and homosexual marriages have added even more contentious issues characterizing this new world order. In Russia, Putin’s government has made clear that homosexual values and marriages will not be accepted, and this has of course been the case in countries in Africa and Asia.

An insight into the cultural and economic context of the rise of BRICS and the New World Order should not overlook the fact that many of the conflicts in the world are of cultural origins. At one time, one could have employed the term “ideological,” but culture and ideology overlap each other, as do religious attitudes. While Islam began as a religion, after centuries of theologically based governance, it has also become a foundational cornerstone of the political ideology of the Middle East. In today’s world order, Islam has taken on heavy political connotations and has been used by radical groups to unhinge societies in European and American states.

Trumps administration in Washington in 2025 was attempting to enhance American power and control conflicts in the name of an American regulated international system. Whether that idea was feasible remains to be seen. As it was of May of 2025, India and Pakistan were on a threshold of war in Kashmir. It added even more to the notion of civilization and religious conflicts that characterized the Islamic world. From the Atlantic to the Indian Ocean and from North Africa to the Cape.